Hoe Maarten van der Weijden ds Iemke Epema inspireerde.

Haar preek op zondag 6 januari begon zo:

De afgelopen week was er een van terugkijken op het afgelopen jaar en vooruitzien naar wat dit net begonnen jaar zal brengen. Op Oudejaarsochtend las ik in Trouw een interview met de zwemmer Maarten van der Weijden, die terugkeek op zijn Elfstedenzwemtocht in augustus, waarmee hij 5 miljoen Euro ophaalde voor kankeronderzoek. Hij heeft de 200 kilometer niet gehaald en moest na 163 kilometer op een brancard naar het ziekenhuis worden gebracht. De tocht zoals die in werkelijkheid is verlopen was anders dan de tocht die hij zich van te voren had voorgesteld. Bij het terugkijken geeft hij eerlijk toe dat de topsporter in hem er natuurlijk van baalt dat het doel niet gehaald is en denkt: Aaah mislukt! Maar, zegt hij ook, de mensen voor wie ik zwom heb ik misschien wel veel meer geholpen door de finish niet te halen. Hoeveel zieke mensen bereiken ook niet het herstel waarop ze zo hadden gehoopt? Voor hoevelen verloopt het leven niet ook anders dan hoe ze zich dat hadden voorgesteld? Hij noemt de tocht zoals die in werkelijkheid verlopen is symbolisch voor hoe het leven is. Dat trof mij.

Hij was niet de enige die zich in het afgelopen jaar heeft ingezet voor zieke mensen door zelf een fysieke inspanning te leveren. Fietsen, lopen, hardlopen, er worden wat tochten ondernomen en ook voor dit jaar zijn er weer plannen gemaakt. Maarten van der Weijden noemt deze ondernemingen een vorm van zoeken naar zin door mensen die in onze westerse wereld in materiëel opzicht weinig zorgen hebben. Ze ervaren een verlangen naar iets dat het leven werkelijk de moeite waard maakt, en verkennen nieuwe wegen om dat te vinden. Gevraagd naar zijn eigen motivatie voor zijn tocht gebruikt hij het woord overlevingsschuld. Hij zegt en ik citeer hem nu: Ik voel me heel dankbaar dat ik het geluk had om te herstellen van kanker. Ik wil een groot gedeelte van mijn tijd besteden aan het helpen van mensen die wat minder geluk hebben. Ik ben dankbaar dat ik een prachtig leven heb en ben me er heel bewust van dat mijn leven niet enkel zo is omdat ik mijn stinkende best doe. Er zijn veel mensen die net zo hard werken, maar die dit niet hebben.

Maarten van de Weijden is in beweging gekomen, letterlijk en figuurlijk, op zoek naar iets dat wezenlijk is, dat heilig is, en dat hem verbindt met anderen. Net als de wijzen uit het verhaal van Matteüs op weg zijn gegaan om iets te zoeken dat alleen te ontdekken is voor wie buiten de eigen grenzen durft te treden.

De volledige preek leest u hier

Reacties zijn gesloten.