Een onvergetelijke week in Taizé

In de week van 22 t/m 29 juli 2018 bezochten zeven jongeren o.l.v. ds. Hans Tissink de kloostergemeenschap van Taizé in Frankrijk. Er waren die week 2000 gasten, waaronder 200 Nederlanders.

Onze ‘Zwolse’ groep bestond uit diverse deelnemers. Carline, Merel, Job en Hans waren er al vaker geweest. Voor Atke, Rianne, Emmanuel en Joël was het de eerste keer. Het werd voor iedereen een onvergetelijke week. Wat maakte Taizé nou zo bijzonder? Ik stelde ter evaluatie aan de jongeren drie vragen. Wat liet je achter? Wat nam je mee naar huis? Wat is deze week je lievelingslied geworden en waarom? Hier volgen enkele reacties.

Carline:  Wat ik achterlaat in Taizé zijn de mooie mensen die ik heb leren kennen in mijn ‘small group’, maar ook de sfeer die er heerst. Die zou ik dolgraag meenemen, maar helaas (het samenzijn, de verwelkoming van iedereen, ongeacht cultuur/religie).

Wat ik meeneem is een stuk rust. De hernieuwde wetenschap dat ‘er zijn’ genoeg is, dat verwachtingen niet altijd uit hoeven te komen, dat je je verwachtingen niet te veel druk op jezelf moet laten leggen. Overigens makkelijker gezegd dan gedaan, maar wel een les waaraan ik nog eens hoop te denken.

Mijn favoriete lied van deze week blijft ‘Herre visa mig vägen’. (Herre, visa mig vägen, och gör mig villig att vandra den, Herre, visa mig vägen, ge mitt hjärta ro / Heer, wijs mij mijn weg en leidt mij er veilig overheen, geef mijn hart rust). Ik vind het een mooi lied omdat het de zoektocht door het leven mooi weergeeft, waar ik ook mee bezig ben (zoals nu met afronden studie en op zoek gaan naar een baan), maar ook de realisatie dat we God daarbij mogen vragen om erbij te zijn, de weg te wijzen. Het gebed om rust… Dat hoop ik mee te nemen, dus dat is een blijvend gebed van mij.

Merel: a. Wat liet ik achter in Taizé? De angst om me echt met iemand te verbinden.

  1. Wat heeft me vooral geraakt in Taizé en neem ik mee? Het samenzijn, het samen leven. Dat alles er al is en dat het goed is, hoe dan ook.
  2. Wat is mijn lievelingslied en waarom? Lied 136: Viespate tu vis kazinaj

Ik kan niet zeggen waarom, en dat vind ik juist het mooie van muziek. Soms raakt iets, en dan is dat een waarheid zonder dat ik er woorden aan kan geven.

Job: a. Ik liet een heleboel onrust en verdriet achter. b. De gebedsdiensten, de stiltes, de goede gesprekken, de fijne mensen, de fijne wandelingen hebben me vooral geraakt.

  1. Mijn lievelingslied is Nada te turbe (lied 50). Dit lied is de hele week niet gezongen, behalve op vrijdagavond voor het eten, speciaal voor mij nog wel! Wat mij vooral raakt is de strekking van dit lied: laat niets je verontrusten, je bang maken.

Joël: Ik vond het een heel bijzondere ervaring, en het mooist vond ik onze open bijbelgroep waar ik veel mee heb kunnen praten. Mijn lievelingsliedje is een beetje zonder reden maar omdat de melodie bleef hangen: Ô toi, l’au-delà de tout (149).

Hans Tissink

Een gedicht

Taizé, juli 2018

Jongeren vlijen zich neer op de grond

Witte broeders schrijden binnen

stil en toegewijd, wachtend op wat komt

Een lied zwelt langzaam aan

steeds meer stemmen, als

een mantra voor God

O Gij, l’au-delà de tout,

Gij die alles overstijgt,

wat zijt Gij mooi en goed…

En dan wordt ’t stil, muisstil

alsof je de speld van God hoort vallen

Veni Sancte Spiritus, de Geest vult het huis

Meditatie verkwikt de zielen van 2000

Sommigen hebben nog nooit van Hem gehoord

anderen juist heel vaak en te zwaar

Eenvoud, gesprekken en de natuur doen de rest

En God glimlacht er elke dag

Tibi Deo Gloria

Hans Tissink

Reacties zijn gesloten.